Australia!

Ik denk dat het tijd is om eens iets van mij te laten horen hé, niet? Ik ben vandaag twee maanden weg van huis en velen hebben nog amper iets van mij gehoord. Een reisverslagje stond al lang op mijn planning maaaaar, zoals wel vaker, liep mijn planning een beetje uit. Enfin, verhaaltjestijd! Ik probeer zo veel mogelijk herinneringen in’t zwart/wit neer te zetten maar de foto’s spreken normaal ook voor zich.

Leestip: om de tekst te ervaren zoals die is opgesteld dient men zich tijdens zonsondergang in een kampeerstoeltje neer te zetten bij een gezellig warm kampvuurtje met een lekker fris drankje.

29/05/2018

Dus, dinsdag 29 mei 2018 was het DE dag. Ik vertrok vanop Schiphol naar de andere kant van de wereld met mensen die ik niet kende en zonder een idee wanneer ik terug zou keren naar België. Vreemd genoeg voelde ik me amper zenuwachtig, enkel bij het afscheid voelde ik me “raar”, ik had geen idee hoe ik me moest houden. Het was de adrenaline vermoed ik. De vlucht naar Hong Kong viel op zich nog wel mee: 3 films gekeken, maar één keertje water over mijn broek gemorst en de kipschotel uit een bakje smaakte gelukkig ook echt naar kip. Toch was het lang en eentonig. Gelukkig was de groep allesbehalve eentonig. We waren met z’n 11; zes jongedames en vijf kerels, waarvan ik de enige Belg was.

180529_Iphone_BlogIMG_0728

Tijdens de landing begon het voor het eerst echt helemaal door te dringen, dat ik familie en vrienden voor een laaaange tijd niet zou zien. Bedankt moeke, vake, Tinne, Niels, Kristel en Jasper om me te komen uitzwaaien op Schiphol, dat deed me enorm plezier! Ik wou dat ik langer afscheid had genomen. De tijd in Hong Kong was iets minder leuk. Iedereen was moe, buiten was het 30 tot 35 graden, muffe lucht, een buschauffeur die we niet verstonden en die ons ook nog eens op de verkeerde plaats afzette in een totaal onbekende stad ,zonder begeleider. Dat doet de sfeer wel even dalen. Maar geen paniek, we waren stuk voor stuk mensen die alleen of per twee op een groot avontuur vertrokken. Een stelletje plantrekkers bij elkaar dus.

30/05/2018

Het guest house waar we in Hong Kong konden verblijven was maar twee straten wandelen, dus we zijn daar toch nog snel geraakt. Te snel zelfs, want de receptie was nog eens niet open. Het is wel te verstaan dat de gastvrouw schrok toen ze in de muffe hal elf grote Europeanen aantrof. De gemiddelde Aziaat komt namelijk ongeveer tot ergens tussen mijn elleboog en schouder. Voor haar waren we stuk voor stuk reuzen denk ik. We kregen per 2 of 3 een kamer, maar het voornaamste was dat we konden douchen. Feit: het gemiddelde Belgische toilet is groter dan die badkamers daar. Eigenlijk was het gewoon een douche met lavabo en toilet er bij in. Maar geen gezeur, een douche is een douche en ik was blij met de verfrissing. Door de vermoeidheid hebben we niet veel van Hong Kong gezien. We slenterden slechts wat door de straten en waren blij toen we weer terug konden vertrekken naar de luchthaven.

De vlucht van Hong Kong naar Sydney was dan weer veel beter. Het vliegtuig zat volgens mij niet eens halfvol, dus het vliegtuigpersoneel vertelde ons dat we ons gerust konden verdelen over de lege banken om languit te liggen. Als je stikkapot bent voelen die drie zetels als een echt bed. Of toch bijna. 

180531_Iphone_BlogIMG_0742

31/05/2018

We werden gevraagd om een formulier in te vullen met wat we zoal bij hebben in de bagage, wat je gaat doen in Australië, waar je de afgelopen maand bent geweest enzoverder. Ik heb genoeg “Border Security” op tv gezien en ik vulde mijn formuliertje dan ook heel eerlijk in. Met als gevolg dat ik op de luchthaven bij de duane even in een andere rij moest dan de rest. In de 30 dagen voor vertrek kwam ik namelijk in contact met koeien en dat kan blijkbaar een gevaar zijn voor de plaatselijke fauna en flora. De vrouw die de controles uitvoerde las mijn formulier, keek me streng aan en draaide naar de groep Nederlanders die op mij stond te wachten. “Oh, wachten jullie op hem?”, vroeg ze. “Dan ga je nog lang mogen wachten. We zullen de hond express naast hem laten zitten om hem wat bang te maken!” grapte ze en iedereen moest lachen. De snuffelhond wandelde juist vrolijk voorbij en ik mocht verder gaan. “Welkom in Australië!”, riep ze ons nog vriendelijk achterna.

Twee begeleiders van Australian Backpackers, de organisatie waar ik mee reisde, stonden ons op te wachten. Zij organiseerden ook de eerste 5 dagen na aankomst. We bleven allemaal in een hostel met nog een hele boel andere Nederlanders. Die eerste dagen voelden helemaal niet alsof ik aan de andere kant van de aardbol was.  Hier in Australië zijn de seizoenen trousens omgekeert. Ik vertrok in België met mooie warme zomerdagen en kwam hier aan in de winter. Toch voelden we, de jongens van de groep, ons verplicht om een duik te nemen in de zee. Het hostel was maar een paar honderd meter van het strand weg. Het was fris, zoutig en met stevige golven, maar de eerste Australische duik was een feit. Heerlijk! ’s avonds na de barbeque werden aangeraden om niet voor tien uur ’s avonds te slapen, om je lichaam aan de nieuwe tijd te laten wennen. Zo gezegd zo gedaan. De hele groep zat braaf in de zetels af te tellen om eindelijk naar bed te kunnen.

180531_Sydney_Blog_MG_3042

180603_Iphone_BlogIMG_0879

1/06/2018

De regeldag. We trokken met de groep en begeleiders de stad in voor het regelen van een bankrekening, een belastingsnummer en medicare. We kregen enkele vrije uurtjes in een shoppingcenter waar met z’n allen koffie gingen drinken. We schrokken nogal toen we bij de koffiebar aangesproken werden met “Willen jullie iets drinken?” i.p.v. iets in het Engels. Het was toevallig een Nederlands meisje dat ook in het hostel verbleef en ons herkende. Dit was ook helemaal niet de laatste keer dat iemand opeens vraagt “Spreek je Nederlands?”. Hier zijn super veel mensen van over de hele wereld en velen daarvan werken in de horeca.

2/06/2018

The Blue Mountains, eindelijk weg uit de bewoonde wereld! Het hostel was in Collaroy en dit ligt aan de rand van de stad. Het is er bijlange niet zo druk als het centrum, maar het blijft de stad en ik heb het liever wat rustiger. Vroeg opstaan was dan ook maar een kleine opgave om een dag te kunnen wandelen in de bergen. Ik keek al enkele dagen uit naar deze uistap. Paul, de begeleider en buschauffeur, wist veel te vertellen over de natuur en cultuur van het gebied. We wandelden langs watervallen, zagen geweldige landschappen en hadden best een leuke dag met aansluitend een pizzadiner en pintjes. Aah, het goeie leven.

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3057

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3068

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3079

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3082

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3100

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3133

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3152

180602_Blue Mountains_Blog_MG_3166

3/06/2018

Sydney City Walk. Uitslapen deze keer! Rustig ontbeten, rustig de bus genomen richting de stad, rustig de ferry opgestapt die ons dan helemaal niet zo rustig naar de overkant bracht. Gelukkig was het de avond voordien slechts bij een paar pintjes gebleven, een kater zou een ramp zijn met die golven. We posseerden met z’n allen voor het opera house, aten lunch in de botanische tuin, wandelden wat door de stad en langs een lokaal marktje om dan iets te eten in een leuke bar. Die avond was Vivid Light festival bezig. Een festival dat in de winter na zonsondergang in Sydney wordt gehouden en waarbij, onder andere, de Harbour Bridge en the Opera House mooi worden verlicht.

IMG_0869

4/06/2018

Surfdag! Dit was de laatste georganiseerde dag. We stonden weer vroeg op, reden enkele uurtjes en arriveerden bij een mooi strand. Wetsuits aan, uitleg gekregen en allemaal het water in. De eerste pogingen waarbij we gewoon op de plank lagen gingen bijlange niet zoals ik hoopte, maar na de lunch kon ik toch enkele keren recht staan tot op het strand. Al was het maar voor een vijftal seconden, ik stond op een surfplank!

180604_Iphone_BlogIMG_0915

180604_Surfen_BlogIMG_9003-X3

180604_Surfen_BlogIMG_9039-X3

5/06/2018 en 6/06/2018

Rustdagen en plantrekkerij. Tot hier toe werd alles voor ons geregeld (oké, buiten lunch en diner). Mijn plan was altijd om nadien zo snel mogelijk naar het noorden te gaan. Daar is het veel warmer en ik was de regen echt beu. Maar, daar heb je vervoer voor nodig. Er zijn genoeg bussen en vliegtuigen om dit te doen maar ik rij toch liever zelf. Ik boekte nog een extra nacht in het hostel om alles op een rij te zetten en op internet auto’s te zoeken. In Sydney worden veel auto’s gekocht en verkocht die al omgebouwd en gebruikt zijn om mee rond te reizen. Ik wilde specifiek een Toyota landcruiser om enkele redenen. Ze zijn betrouwbaar, hebben genoeg terreincapaciteiten en wisselstukken zijn hier goed te vinden. Ik vond er eentje die al goed voorzien was rond te trekken; een bed in de koffer, een koelkast en een batterij die wordt opgeladen door een zonnepaneel, een extra brandstoftank om ongeveer 1000km te kunnen rijden zonder te tanken, allerhande kampeermateriaal zoals stoeltjes, een tafeltje, een gasfornuis, potten, pannen en bestek, jerrycans voor water, een dakrek met kisten voor extra opbergruimte, een luifel tegen de zon en regen enzovoort. De nadelen voor mij: geen diesel maar benzine en een automaat i.p.v. handgeschakeld.. Maar voor de prijs leek het echt een koopje en de uitrusting en inrichting was ongeveer zoals ik het zelf wilde maken. Na een testrit en wat onderhandelen was het klaar, ik had een Australische auto gekocht!

180607_Iphone_BlogIMG_0938

7/06/2018

Nog een autodag. Uit de groep van elf wilden er zes zelf een auto kopen (alleen of per twee) om verder te reizen. Twee anderen blijven niet zo lang en kozen er voor om een busje te huren. Aangezien we met z’n achten ongeveer dezelfde kant op wilden reizen, besloten we een beetje samen te kijken voor auto’s en dan samen naar het noorden te vertrekken. Ik ging mijn auto deze dag ophalen in totaal kochten we in twee dagen vier auto’s.

8/06/2018

Vertrekdag. De laatste inkopen werden gedaan om de auto’s in te richten, de papieren werden in orde gemaakt en we vertrokken naar het noorden. Eindelijk roadtrippen, ik was in m’n nopjes. De inkopen en papieren duurden iets langer dan verwacht dus we raakten niet meer op de camping bij Mark en Alba zoals gepland. Max vond gelukkig een camping dichter bij en met een schitterend uitzicht op het water vanuit onze mobiele bedjes. Heerlijk!

180608_Iphone_BlogIMG_0948

180608_Iphone_BlogIMG_0952

180609_Iphone_BlogIMG_0972

9/06/2018

Wakker worden, gordijnen open doen en glimlachen naar de het mooie uitzicht. We reden verder naar Forster. Enkele dagen voordien kregen we de tip zeker de “Tourist Drive” te nemen naar Forster. Op de snelwegen zijn hier regelmatig van die Tourist Drives aangegeven. Dit zijn alternatieve wegen die vaak iets langer duren, maar mooie uitzichten hebben. En dat had deze zeker. Redelijk snel na dat we snelweg verlieten ging de weg al stijl op en neer langs de bergen met regelmatig mooie uitzichten over de landschappen. Glimlach van oor tot oor.

180610_Camp Elim_Blog_MG_3219

10/06/2018

Forster stond sowieso al op mijn planning toen ik in België vertrok, aangezien daar een super mooie waterval in de buurt is. De Ellenborough Falls. De rit er naartoe is pittig, vooral het laatste stuk dan toch. Het zijn negen onverharde kilometers om de berg op te rijden. We reden met een kolone van vijf auto’s waarvan vooral het hoge kampeerbusje moeite had met de hellende bochten.

180610_Ellenborough Falls_Blog_MG_3228

180610_Ellenborough Falls_Blog_MG_3234

De waterval was de spanning gelukkig wel waard. Het wandelpad leidde ons van boven aan de waterval helemaal naar onderaan. Je kan er over de rotsen klimmen tot vlak bij het water, wat sommigen ook deden. Helaas, maar vanzelfsprekend, moesten we de berg nadien ook terug naar boven om bij de auto’s te geraken. Dit gebeurde niet zonder zucht en geslenter, maar toen het begon te regenen kon iedereen plots wel versnellen. Na de bui vertrokken we terug met de auto’s. De zandweg was nu nog spannender. Niet persé voor de 4×4’s, wel voor de andere auto’s. Ik reed als eerste, rustig aan en soms iets verder weg van de groep. Hierdoor zag ik twee keer hoe een kangaroe voor mij de weg op hupte en na een meter of tien weer de bosjes in dook.

180610_Ellenborough Falls_Blog_MG_3278

180610_Ellenborough Falls_Blog_MG_3240

De campings zochten we gewoonlijk via een app “Wikicamps” op onze telefoons. Hiermee konden we makkelijk campings, publieke toiletten en bezienswaardigheden in de buurt zoeken. De uitstap naar de waterval duurde langer dan verwacht en hierdoor reden we langs drie campings voor we eentje vonden waar nog plaats was voor onze groep. Het was dan ook al donker toen we op de camping aankwamen. Niet zo heel moeilijk als het om vijf uur al donker is. Deze camping was nogal goedkoop maar had ook minder faciliteiten, in feite was het gewoon een bos met een toilet. Het was er druk en het duurde even voor we een plaatsje naar onze zin vonden met een beetje privacy. We kookten wat eten en dronken nog iets voor we allemaal te slapen gingen.

11/06/2018

Wat we de avond voordien niet beseften, is dat we op zeer korte wandelafstand van de zee sliepen. In de ochtend wandelden we allemaal samen even naar het strand om uit te waaien voor we verder reden.

180611_Smoky cape campground_Blog_MG_3295

Na de zoektocht in het donker van de vorige dag en aangezien het weer in deze regio al een pak beter was dan in Sydney, had niemand zin om ver te rijden en weer laat op een camping aan te komen. We trokken naar Yamba, een mooi dorpje aan de kust. Daar vonden we een mooi en rustig vakantiepark. Aangezien we slechts 2 plaatsen nodig hebben kwam het redelijk goedkoop uit. Met dit park hadden we echt geluk. We parkeerden aan een klein vijvertje, klapten de stoeltjes uit in een cirkeltje en genoten van de rust. Het park was groot en er werd veel open ruimte voorzien voor natuur, waardoor er ook van alle dieren leefden. We zagen dan ook enkele kangarroe’s grazen gewoon vanuit onze kampeerstoeltjes. ’s avonds maakten we een kampvuurtje en luisterden we muziek. Zoals een avond kamperen hoort te zijn.

180611_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3325

180611_Iphone_BlogIMG_1064

12/06/2018

De zon gaat op, rustig wakker worden, de deur open doen en kijken naar een heerlijk uitzicht. Enkele eendjes gingen net te water in het vijvertje en een vogel kwam een paar meter van mij op een paaltje zitten. En dat allemaal te zien vanuit bed. Genoeg redenen om nog een half uurtje te blijven liggen om wakker te worden en rond te kijken terwijl de wind zachtjes door de gordijntjes waait.

180611_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3328

Iedereen had het naar zijn zin op deze camping en we beslisten nog een dag extra te blijven. We maakten  een wandeling door het park langs het meer, een stuk heide waar kangaroe’s stonden te grazen om uit te komen bij een kinderwaterpark. We voelden ons allemaal weer kinds toen we de glijbanen zagen en de fonteintjes begonnen te spuiten. Er was niemand in de buurt, buiten enkele kangaroe’s die de mensen duidelijk al vrij gewoon zijn, dus we gingen zwemkleren halen om even te zwemmen. Overdag was het perfect te doen in zwemkleren maar ’s nachts koelt het enorm af, waardoor het water nog super koud was. Veel zwemmer zat er niet in.

Na het speeluurtje vertrokken we naar het dorpje. Er zou een strand zijn waar je regelmatig dolfijnen kan spotten. We moesten goed kijken en zagen niet veel meer dan de vinnen, maar we hebben effectief een stuk of vijf dolfijnen zien zwemmen en spelen met de golven. De avond leek sterk op die ervoor: kampvuur, muziekje en gezellig een pintje drinken.

13/06/2018

Na de 2 dagen platte rust wilden we nog eens wat kilometers rijden. We vertrokken naar Nimbin. Een dorpje dat na het Aquarius Festival in 1973 in de hippiesfeer is blijven hangen. De gemiddelde Australiër is sowieso al wat kalmer dan dat we in België gewend zijn, maar Nimbin steekt er nog ver uit. Alles is er kleurijk versiert, overal zijn spirituele spreuken te lezen en haast kent men er helemaal niet. De lokale bevolking is makkelijk te onderscheiden van de toeristen aangezien ze nog steeds hun festivalkleren uit 1970 dragen. In dit dorp bleven we ook een nachtje slapen.

14/06/2018

Op naar Byron Bay. Nog een dorpje aan de zee met mooie stranden. We reden naar de vuurtoren en genoten er van het uitzicht. Dit is het meest oostelijke punt van Australië. Het was nog vroeg in de middag dus we besloten nog even verder te rijden voor we zouden kamperen. We vonden onze weg naar Carungra, een stukje land inwaarts. Weer parkeerden we bij een riviertje, aten pizza in het dorpje en iedereen ging vroeg naar bed. Ik zocht nog wat op wat er zoal in de buurt te zien was. Springbrook National Park is een groot natuurpark met veel watervallen en een paar mooie watervallen.

180614_Byron Bay_Blog_MG_3409

180614_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3424

15/06/2018

Rond een uur of 6 werd ik wakker. Perfect! De Zon was net op en er hing wat mist boven het riviertje dus het was ideaal om foto’s te maken. Om eerlijk te zijn, na de foto’s kroop ik gewoon terug in bed, het is tenslotte nog vakantie.

180614_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3433

180615_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3443

Ik vond nog enkele bezienswaardigheden in de buurt en de rest van de groep keurde het goed. Als eerste reden we naar The Natural Bridge, een grot met een waterval in. Vervolgens stond de Canyon Lookout op de planning. Ik dacht dat hier een plaats was om lekker te lunchen maar dit was niet echt. Tegenvaller. Vanop deze plaats vertrokken wel drie wandelingen. Twee korten en een lange. Voor de lange wandeling van 16 kilometer was het jammer genoeg al te laat, daar had je een hele dag voor nodig. De andere waren 1,4 en 2,3 kilometer dus die één van de twee zou nog wel lukken. Dat was mijn idee dan toch.

180615_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3471

180615_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3482

Die ochtend, nog voor we op camping vertrokken kreeg ik telefoon van Colin. Iemand die traktor bestuurders zoekt voor boeren over heel Australië. Ik had hem al enkele keren gecontacteerd en mijn CV opgestuurt. Hij zou me laten weten wanneer ik in aanmerking kwam voor een job. En dat was dus die moment. Hij melde me dat er een vacature was om met een graafmachine te werken op een boerderij. Het nadeel van de job was dat die een stuk terug naar zuiden is en dus in winters weer. Het leek me een hele ervaring en ik stelde me kandidaat voor de job. Ik zou dus niet met de groep verder reizen.

Jordy dacht er ook aan om zijn eigen weg op te gaan. Zijn busje was mechanisch niet helemaal tip top en het was niet slim om zo veel te blijven reizen. Hij besloot terug te keren naar Sydney en daar te werken.

Daar stonden we dan, boven aan een berg, afscheid te nemen. Ik kende die mensen minder dan 3 weken, maar we zijn wel samen naar deze kant van de wereld gereisd, hebben een tijdje samen geleefd, samen leren surfen en samen gekampeerd. We hebben een goede band die we zeker moeten onderhouden. Terwijl de rest zich klaar maakte om te vertrekken, zes zouden verder naar boven reizen en Jordy terug naar beneden, vertrok ik toch nog voor de wandeling. Als ik dan toch in de bergen was wilde ik echt wel wandelen. Ik vertrok tegen een stevig tempo want ik had nog maar een paar uur voor het donker zou worden. En toen dacht ik er opeens aan: hebben we wel een groepsfoto gemaakt?

De rest lachtte nogal toen ik boven terug kwam aangerend en ik was gewoon blij dat ze niet vertrokken waren. “Kon je ons nu al niet meer missen?” vroegen ze terwijl ik even stond uit te puffen van het spurtje naar boven. Een man die van het uitzicht stond te genieten maakte graag een foto van ons en na nog een tweede knuffelronde vertrok ik voor de tweede keer de berg af. Niet wetend wanneer ik rest nog eens zou terugzien.

De wandeling was echt wel de moeite waard. De route ging onder watervallen, over watervallen en langs smalle paadjes met geweldige uitzichten over de valei. Het deed ook goed om nog eens iets actief te doen en ik voelde me energiek. Terug bij de auto aangekomen was het tijd om een kampeerplaats te zoeken. Ik heb op zich niet zo veel nodig dus ik zocht gewoon een parking waar ik kon overnachten met een mooi uitzicht. Lange afstanden rijden schrikt me niet af en aangezien de mogelijke job een stuk terug naar het zuiden was besloot ik nog een flinke trek die richting te rijden.

180615_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3594

180615_BIG4 Saltwater_Blog_MG_3617

Waar ik altijd al zwak voor ben geweest, is mooie uitzichten. Of het nu te voet is of met de auto, als ik een zijweg zie met mogelijk een mooi uitzicht zal ik er waarschijnlijk wel indraaien. Ik was nog maar drie kilometer op weg voor een bord langs de weg stond met “ Purling Brook Falls Lookout”. Zonder veel na te denken ging de pinker naar rechts en de auto dus ook. En ook nu was het weer de moeite. Hier startte ook een wandeling naar de onderkant, maar de zon begon al te zakken dus besloot ik dat maar te laten. Terug naar de auto en gas geven!

Dat ik niet bang ben om ver te rijden weten de meesten al wel. In het donker rijden ook niet, maar dat is hier in de regio waar ik zit toch wel wat anders dan bij ons in West-Europa. Geen straatverlichting en kronkelende wegen bergop en bergaf maken het niet leuk om na zonsondergang lang te rijden. Ik nam de snelste weg terug naar de kust en vond daar een plaats om te overnachten.

180616_Iphone_BlogIMG_1165

16/06/2018

Ik had nog geen bevestiging gekregen over de job en had dan ook geen zin om ver naar het zuiden te rijden voor niets. Ik besloot in de regio te blijven waar ik was beland: terug in Byron Bay. Toen ik hier enkele dagen voordien met de groep was zagen we enkel de vuurtoren en het uitzicht vanaf daar. Ik wilde meer van deze surfplaats verkennen. Ik startte mijn wandeling bij een “hondenstrand” waar allemaal honden rondcrossen en samen spelen in de zee. Heerlijk om te zien! De afgelopen tijd had ik tijdens uitstapjes vaak mijn rugzak bij of toch minstens mijn camera. Nu besloot ik meer te genieten van de momenten en dat allemaal achter te laten. Uitgerust in zwembroek en op blote voeten wandelde ik langs de mooie stranden van Byron Bay. Bij een parkje aan het strand stond een man te zingen en gitaar te spelen. In het gras zaten mensen van alle leeftijden te genieten van de muziek en het uitzicht van de zee op de achtergrond. Ik ging in het gras liggen en dacht even helemaal nergens aan.

IMG_1178

Wat verder op het strand werden surflessen gegeven, maakten kinderen enorme zandkastelen en lagen mensen te zonnen zoals dat op elk toeristisch strand gaat. Maar dan allemaal wat kalmer dan bij ons in Oostende ofzo. Hier is toch plaats genoeg! Al sinds ik in dit land was voelde ik me goed op mijn gemak en veilig. Op het strand zie je regelmatig een handtas of spullen van iemand die even is gaan zwemmen. Zonder mij veel zorgen te maken liet ik ook mijn telefoon, autosleutels en portefeuille (wel verstopt onder T-shirt) liggen op het strand om een duik te nemen. Wat een gevoel van vrijheid om het water in te gaan en nergens rekening mee te moeten houden. Buiten de golven dan. Die waren echt sterk en als je niet stevig staat sterker dan jou, blijkbaar. Ik proef het zoute water nog als ik er aan denk.

Na de strandwandeling reed ik wat verder naar een parkje. Regelmatig vind je op publieke plaatsen zoals grasparkjes of in de buurt van stranden gratis openbare barbeques en toiletten. Super handig en ik denk dat het de mensen dichter bij elkaar brengt. De barbeques dan toch. Ik kocht enkele dagen voordien een paar hamburgers dus besloot om de hete plaat te gebruiken en daar te lunchen. ’s avonds had ik zin om nog eens onder de mensen te komen dus ben ik het stadje in gegaan op zoek naar een leuke bar. Byron Bay is een bekende plaats onder de backpackers, dus contacten leggen met andere reizigers is er niet moeilijk.

180616_Iphone_BlogIMG_1203

180616_Iphone_BlogIMG_1216

17/06/2018

Ik overnachtte op dezelfde plaats als de dag ervoor. In het weekend zou ik toch geen antwoord kijrgen over de job dus ik zou nog wel even in dezelfde regio blijven. Ik reed naar het strand, nam daar een douche, dan naar het shoppingcenter voor werkkleren en toen ging het mis. De motor van de toyota liep heet. Niet gewoon warm, maar toen ik het door had was de temperatuurmeter al helemaal bovenaan. Zo vlug mogelijk gestopt en jawel, de radiator lekte. Daar stond ik, bij het shoppingcenter, recht tegenover de bakker. En wat doe je in zo’n situatie? Precies, bij de bakker een broodje spek en ei bestellen. Ik vroeg of er een garage in de buurt was en kreeg van een andere klant een hele uitleg over een garage in de buurt die specialiseert in radiatoren en airco van auto’s. Perfect, buiten dat het nu zondag is en die garage dus niet gaat helpen vandaag.

180617_Iphone_BlogIMG_1221

Geen nood, ’t was er niet slecht vertoeven. Ik zat 12 kilometer van dat mooie strand vandaan en daar zijn genoeg slaapgelegenheden. Via Airbnb, een website waar mensen kamers verhuren, vond ik snel een kamer in een huisje met veel goede beoordelingen. Prima voor mij. De kamer geboekt en als opmerking er bij gezet dat ik met de bus, taxi of al liftend naar daar zou komen en dat ik gokte binnen een uur of 3 a 4 wel daar te zijn. Kreeg ik opeens vrolijk een berichtje terug van die verhuurder dat die nog een paar kilometer van bij mij moest zijn en dat die mij gerust wilt oppikken. Dus, zoals ik al zei, het zou allemaal wel goed komen.

De kamer die ik huurde was prima! Mijn enige vereisten waren een bed, douche en internet dus ik was snel tevreden. Ik kon ook een fiets gebruiken om ’s avonds nog eens gezellig het centrum in te gaan. Toen ik in een snackbar mijn eten bestelde kreeg ik weer de vraag “spreek jij Nederlands?” Mijn Australische accent staat blijkbaar nog niet helemaal op punt. En dit was ook weer een bewijs dat je in Byron Bay mensen van overal tegenkomt.

180617_Killen Falls en omgeving_Blog_MG_3620

180617_Iphone_BlogIMG_1232

18/06/18

Ik was alleen in het huis waar ik verbleef toen ik wakker werd. Na een douche pakte ik alles weer in, liet de sleutels achter, wandelde naar de bus en ging terug naar mijn auto. De radiator gevuld en rustig naar de garage gereden, waar de eigenaar zei dat de radiator aan vervanging toe was. “Er zit een Chinese radiator in, die valt niet te herstellen”. Als ik de volgende dag terug kom kan hij in twee uurtjes een nieuwe installeren. Dat leek me een goede deal. Zolang ik af en toe water bijvul kon ik ondertussen ook blijven rondrijden, dus kon ik terug naar de kampeerplaats gaan. De namiddag spendeerde ik op het strand met vrienden die ik de dag voordien ontmoette, zonder nog ergens zorgen over te maken.

19/06/2018

De ochtendroutine was zoals een paar dagen voordien: wakker worden van de vogeltjes, naar het strand rijden voor een korte wandeling, een douche en dan naar de garagist vertrekken. De garage, “Bayside radiators, air conditioning and windscreens”, lag in het dorpje Billinudgel. Ofja dorpje, noem het maar gewoon een straat. Buiten een hotel met pub was er weinig te zien, dus heb ik daar gewacht op mijn auto en aan deze tekst gestart. Het werd middag en ik werd hongerig. De kaart bestond voornamelijk uit burgers, weeral. Aangezien burgers de laatste tijd al regelmatig op mijn menu stonden had ik zin in iets visachtig. Stond niet echt op de kaart maar ik besliste op culinair avontuur te gaan en de Barramundi burger te proberen, zonder te weten wat het was. Je kan geloven dat ik aangenaam verrast was toen er een burger met gebakken vis op mijn bord lag. Alsof het zo gepland was, kreeg ik vlak na mijn maaltijd een telefoontje met melding dat de auto klaar was. Soms kan het ook gewoon meezitten. De mecanicien vriendelijk bedankt, wat tips gevraagd en verder gereden. Ik wachtte nog steeds op een antwoord ivm met de job waar ik voor solliciteerde, dus ik besloot nog een dagje in dezelfde buurt te blijven. Het dorpje Mullumbimby noemt zichzelf “The biggest Little town in Australia” dus dat verdiende ook een bezoekje. Buiten wat boodschappen beleefde ik er weinigs spannends maar zoals overal in Australië was iedereen er weer super vriendelijk.

20/06/2018

Het wachten op de bevestiging van de job werd ik beu. Colin had me de dag ervoor beloofd om vandaag voor tien uur ’s morgens te antwoorden Ik besloot daar niet op te wachten en vertrok al richting het zuiden, hopend dat ik de job zou hebben. Als ik niet te veel treuzelde zou ik zelfs voor het donker nog op de boerderij aankomen. Goede voornemens, tot er een wegwijzer van een waterval naast de weg stond. Nieuwsgierigheid nam de bovenhand, de pinker ging weer naar aan en ik week af van de route om de waterval te bezoeken. En gelukkig! De Killen Falls zijn niet hoog, maar onderaan is een heerlijke zwempoel in de rotsen. Tenminste in de zomer is het een zwempoel, nu was het daar veel te koud voor. De rots waar het water over stroomt helt een heel stuk over, waardoor je onder de waterval door kan wandelen. Ik was er rond een uur of negen ’s morgens en er was voor de rest niemand te zien. Pure rust. Buiten het geluid van de waterval natuurlijk. Tip voor diegenen die er ook naartoe willen; draag fatsoenlijk schoeisel. De natte rotsen waren namelijk wat uitdagend op slippers.

180620_Killen Falls en omgeving_Blog_MG_3689

180620_Killen Falls en omgeving_Blog_MG_3651

Terug op de snelweg kreeg ik eindelijk bericht van Colin. De job op de graafmachine is naar iemand uit de buurt gegaan. Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg. Als je al een week voornamelijk slippers en korte broeken draagt heb je weinig zin om terug naar de kou en regen te gaan. Ik sprak af dat ik verder noordwaarts naar de zon zou gaan en Colin houdt me op de hoogte voor eventuele tijdelijke jobs. We zien wel!

De dagen voordien had ik helemaal niets gepland buiten wachten op antwoord. Ik deed waar ik die moment zin in had, zo vrij als een vogel. Maar aangezien ik toch verder zou reizen, wilde ik onderweg ook wel iets zien. De rest van de dag ging vooral naar opzoekwerk en plannen waar ik naartoe zou gaan en genieten van de uitzichten langs de weg.

180620_Killen Falls en omgeving_Blog_MG_3725

180620_Killen Falls en omgeving_Blog_MG_3740

21/06/2018

Om vijf uur ging de wekker. 20 minuten later, stipt volgens planning, zat ik achter het stuur op weg naar Point Danger. Het is minder spectaculair dan het klinkt, maar nog altijd wel een heel mooi stukje strand in Coolangata. Op die ene foto vanuit het vliegtuig na maakte ik deze reis nog geen enkele keer foto’s van de zonsopgang, wat een schande! Van horen zeggen is Point Danger overdag al heel mooi, dus helemaal perfect als de zon uit de zee tevoorschijn komt dacht ik. Toen ik arriveerde was er al best veel beweging. De plaatselijke surfers zijn er blijkbaar ook vroeg uit de veren. Het opkomen van de zon was het opstaan meer dan waard.

180621_Point Danger Sunrise_Blog_MG_3809

180621_Point Danger Sunrise_Blog_MG_3908

180621_Point Danger Sunrise_Blog_MG_3931-2

180621_Point Danger Sunrise_Blog_MG_3950

180621_Point Danger Sunrise_Blog_MG_3954

Na wat boodschappen, kleren wassen en formaliteiten bij de bank was ik klaar aan de kust. Ik vertrok naar de Lions Road, weer een stuk land inwaarts. Die weg verbind het dorpje Kyogle met Beaudesert. Initieel liep hier enkel een treinspoor. Naast het spoor was na de bouw hiervan nog genoeg plaats voor een weg, behalve bij het stuk waar de trein door een tunnel gaat. Van meet af aan was het interessant om deze autoweg aan te leggen, om een betere verbinding te maken tussen de bergdorpjes en de grote stad Brisbane. Helaas zou het de staat 20 jaar kosten om budget hiervoor vrij te maken. Veel te lang, beslisten de plaatselijke Lions clubs, en ze begonnen zelf aan de aanleg. Oorspronkelijk zou het een pad worden dat enkel met 4×4’s berijdbaar was, maar met de sponsoring van lokale aannemers werd de weg toch verhard. Drie jaar na de start in 1970 werd een grootste opening gehouden waar verrassend veel volk op af kwam. Ondertussen wordt de weg wel door de staat onderhouden. De picnicplaatsen en uitkijkpunten om van het landschap te genieten zijn wel nog altijd van de plaatselijke gemeenschap, liet ik mij vertellen. Tot zover het rondje geschiedenis.

180621_Lions Road_Blog_MG_3962

180621_Lions Road_Blog_MG_3994

180621_Lions Road_Blog_MG_4015

Aangekomen op één van de uitkijkpost bakte ik mijn stukje kip en genoot van m’n late lunch met een geweldig uitzicht. Een korte wandeling deed het eten zakken en nu zit ik hier nog steeds, wat tekst te typen. Hier is geen telefoonsignaal, in de afgelopen twee uur heb ik 8 vriendelijke mensen gezien en voor de rest is hier weer pure rust. Binnen een half uurtje gaat de zon weer onder, dus ik denk dat ik hier blijf vannacht. Genieten van de vogeltjes, plannen welke watervallen ik morgen opzoek en misschien nog wat film kijken. Stilte voor de storm, want binnen een paar dagen wil ik in de stad Brisbane zijn.

180621_Lions Road_Blog_MG_4037

180621_Lions Road_Blog_MG_4048

180621_Iphone_BlogIMG_1281

22/06/2018

Opstaan en genieten van de uitzichten bij zonsopgang. Dit is precies waarvoor ik het land in trok.

180622_Lions Road_Blog_MG_4089

180622_Lions Road_Blog_MG_4119

180622_Lions Road_Blog_MG_4136

180622_Lions Road_Blog_MG_4167

180622_Lions Road_Blog_MG_4181

180622_Lions Road_Blog_MG_4186

180622_Lions Road_Blog_MG_4203

180622_Lions Road_Blog_MG_4212

Rond een uur of 10 zat ik in een parkje foto’s te bewerken toen ik telefoon kreeg. Lang verhaal kort; een jobaanbieding om op een boerderij te werken. De aanbieding geaccepteerd en 3 dagen later zou ik starten. Zo snel kan het gaan! De volgende dag wou ik in Brisbane zijn voor een evenement dus heb ik de rest van de dag in de auto gezeten onderweg naar de stad. Aangezien ik wifi nodig had voor administratie reserveerde ik nog eens een kamer via Airbnb. Het funky interieur vergeet ik nooit!

180623_Iphone_BlogIMG_1311

23/06/2018

Al jaren volgde ik via internet een Australische show “4wd Action tv” over offroaden en kamperen. Toen ik enkele dagen voordien las dat zij een opendeurdag organiseerden bij en bedrijf dat 4×4’s ombouwt was de planning snel gemaakt. Alleen al de bezoekersparking was de moeite om er langs te gaan. Laat staan de demonstraties in de werkplaats. Na wat gapen naar al het moois en een hamburger om de lokale 4×4 club te steunen vertrok ik naar het westen. Op weg naar werk. 

180623_RVCustoms_BlogIMG_1342

St. George, waar de boerderij zich bevind, is een dorpje 600 kilometer ten westen van Brisbane. De afstanden tussen de dorpjes werden langer en langer, het telefoonbereik zwakker en zwakker. Des de verder de outback in, des meer wordt afgeraden om veel te rijden na zonsondergang. Kangoeroes steken de baan over of komen zelfs of de lichten van de auto’s af waardoor voor skippy’s worden aangereden. Ik besloot op tijd te stoppen en de volgende dag pas door te rijden naar de boerderij.

24/06/2018

De laatste 300 km leken allemaal op elkaar. De lange rechte banen leken eindeloos maar ik kon het wel appreciëren. Sinds 15u de voorbije dag had ik al geen telefoonbereik meer, helemaal niets. De verschillen tussen de telefoonoperatoren zijn hier anders dan we gewend zijn in Europa. Buiten de steden gaat het niet om de prijzen of hoeveel data je hebt, het gaat erom of je uberhaupt ergens bereik hebt binnen een straal van 20km. Met mijn vodafone simkaart had ik de laatste 400km helemaal niets. Best lastig als je je toekomstige baas moet bellen om instructies te vragen. Ik reed door naar St. George, kocht in de supermarkt een Telstra simkaart en daarmee kon ik wel telefoneren. De instructies naar de boerderij waren best simpel: “rij naar die ene straat, zet je tripteller op nul en als je bij 49,6km bent zie je onze huizen. De eerste 20 km zal verhard zijn en de rest kiezels, maar dat zul je wel zien.” Welkom in the outback.

180624_Road to St George_Blog_MG_4221

 

Die dag ben ik op de boerderij aangekomen en daar ben ik nog altijd. Ik deel hier een huisje met 2 collega’s.  Hier ben ik gestopt met dagelijks notities te maken, aangezien de dagen toch allemaal op elkaar lijken. Het is wel een zalige ervaring hier, in de outback. Het dorp is echt 50 kilometer van hier, zonder versterkers is het gsmontvangst hier nul, de koeien lopen hier gewoon over de straat, die straat is eigenlijk gewoon een zand- of kiezelweg, in het veld waar ons huisje staat lopen 9 stieren en een paar paarden rond die soms wel een voorbij wandelen enzoverder. 

180703_Iphone_BlogIMG_1510

180626_Wyenbah_Blog_MG_4226

180715_Wyenbah_Blog_MG_4270

180715_Wyenbah_Blog_MG_4290

180715_Wyenbah_Blog_MG_4262

180715_Wyenbah_Blog_MG_4296

180715_Wyenbah_Blog_MG_4313

180715_Wyenbah_Blog_MG_4245

180714_Farmwork_Blog_MG_4239

Ik leer ook elke dag wat bij. Oorspronkelijk zou ik hier twee weken werken aan een hek, maar de avond voor mijn aankomst werd plotseling regen voorspeld voor een paar dagen later. Het was toen 3,5 maand geleden dat hier nog regen viel. Hier is dat niet super spectaculair, maar nu duurde het wel echt lang. In ieder geval, door de kans op regen moesten we volop tarwe zaaien. Vanaf dag 1 zat ik op de traktor en vond het helemaal prima.

Een tekstblokje voor de geïnteresseerden; het veld was 880ha groot. Hier deden we met twee chauffeurs vijf dagen over. Twee dagen in de eerste week, daarna regende het zoals voorspeld, en nog een drie dagen in de week erna. De grond is hier nogal anders dan thuis. Als het regent kan je 8 a 10 dagen niet over ’t veld rijden. De dagen dat het wel bekwaam was stond de traktor enkel stil om te tanken of om graan bij te vullen. We waren met 2 chauffeurs om afwisselend de klok rond te zaaien. De traktor is een John Deere 8320 R met 320pk, de planter is 12m breed, ik denk dat we iets van 5 ton graan in de tanks konden meenemen en volgens de computer haalden we 12 tot 15ha per uur. De rit naar de overkant van’t veld was 2,6 km en inclusief omdraaien duurde dit telkens ongeveer 17 minuten. De traktor rijdt via gps automatisch in een rechte lijn, op een paar centimeter nauwkeurig, wat het werk een pak makkelijker maakt. 

180626_Iphone_BlogIMG_1410

180626_Wyenbah_BlogIMG_1434

180708_Farmwork_BlogIMG_1637

Na het planten van het tarwe werkte ik vooral aan het hek. Metalen paaltjes werden in de grond gedrild, netten werden afgerold en dit werd dit in de plaatjes geklikt. Tussendoor deed ik allerlei klusjes en de laatste tijd werk ik vooral met de kilverbak om de dam rond de vijver voor wateropslag af te werken.

180629_Iphone_BlogIMG_1466

180704_Iphone_BlogIMG_1536

180726_Farmwork_BlogIMG_1890

180724_Farmwork_BlogIMG_1863

180717_Farmwork_BlogIMG_1814

SaveSave SaveSave

Advertisements

Testrit Frankrijk

Enkele weken voor vertrek naar Australië trok ik een paar dagen met de auto naar Frankrijk. Bij wijze van test om te zien wat ik zoal mee moet nemen op de grote reis. Een verslagje typen kwam er niet van, maar hier is een rommeltje van foto’s.